سلام به همه ی شما دوستان عزیز،
امیدوارم حال همگی خوب باشد و تعطیلات خوبی رو پشت سر گذاشته باشید.
در این مدتی که نبودم دلم برای تک تک شما تنگ شده بود، شرمنده که با تاخير وبلاگم را به روز کردم و فرصتي حاصل نشد كه به شما دوستان گرامي سري بزنم و ديداري تازه كنم.
پیش از هرچیز حلول ماه مبارک رمضان، ماه نزول قرآن و ماه میهمانی خدا را به شما تبریک گفته و امیدوارم طاعات و عباداتتان مقبول درگاه باری تعالی قرار بگيرد.
اما دلیل اینکه امروز وبلاگم را آپديت کردم این است که  بیست سال پیش در چنین روزی، من قدم به اين جهان نهادم و گرفتار امواج سهمگين و خروشان درياي پر تلاطم زندگي شدم. امواجي كه مرا بسان قطعه چوبي بدين سو و آن سو حركت مي دادند و مسيري را كه طي اين ساليان پيموده ام در هم مي نورديدند.
اغلب مردم هنگامی كه روز تولدشان فرا می رسد، ذوق زده و خوشحال هستند ولی راستش را بخواهید من نسبت به اين مساله هيچ گونه ذوق و شوقی ندارم، به نظرم اتفاق خاصي رخ نداده، تنها سالي دیگر بگذشت، همانند یک چشم بر هم زدن، يك طوفان، يك رعد و برق . . .
آري، یک سال دیگر هم از عمرم سپری شد و همانند ساليان گذشته برايم مملو از تکرار مکررات بود و اتفاقی که من را از اين حال و هوای غم آلود رها كند، رخ نداد. برعکس در سالی که گذشت محزون تر از گذشته بودم و فشار درس و کار و زندگی بیش از گذشته برايم ملموس بود. این گرفتاری ها و دغدغه ها به حدي بودند كه حتي ديگر فرصت سر زدن به شما دوستان عزیز و قدردانی از محبتها و الطاف بی شائبه ی شما را نداشتم و از این بابت بسيار متاسفم . . .
گرچه تاثیرات درونی اي بس شگرفتر و مخرب تر از این نمود ظاهری و جزئی به همراه داشتند . . .
یک سال دیگر با تمام هفته ها و روزها و ساعاتی که مملو از اتفاقات گوناگون بود گذشت و درسهای زیادی به من فرا داد. چرخ روزگار مدام قدرتنمایی می کرد و مرا به مبارزه می طلبید، مبارزه ای غیر منصفانه و غير عادلانه، اما یك مبارز و جنگجو بيش از سلاح، احتیاج به روحیه دارد و این چیزی است که جای خالی اش در زندگی ام بسيار خودنمایی می کرد.
انگیزه ای براي جنگيدن نداشتم و برايم مهم نبود که چه وقایعی در حال وقوع است، مدام این جمله را زیر لب زمزمه می کردم "زندگی رسم خوشایندی نیست، لاجرم باید زیست" چه جمله ی زیبا و پر معنی ای. ولی با تمام مفهوم نهفته در آن ، نقصي عمده گريبانگيرش است. چراكه بیان نکرده چگونه باید زیست!
عادت ندارم كه با كسي دردل بگويم و حرفهايم را تنها براي خودم بازگو مي نمايم ، حتی دوستان صمیمی ام نيز مطلب چندانی راجع به من نمی دانند. ترجیح می دهم تنها باشم و حرفهايم را براي کسي فاش ننمايم، خاطره نويسي و مكتوب كردن اين حرفها نيزاز حوصله و توان بنده خارج است، لذا اگر سبک و سیاق نوشته هايم به مذاقتان خوش نیامد به بزرگی خودتان ببخشید.
در سالی که گذشت حرفهای ناگفته ام بیش از پیش بر سینه ام سنگینی می کرد، هيچ گاه حرفی به زبان نياوردم و از مشکلات و ناراحتی هایم سخني به زبان نراندم ، در همه حال خداي متعال را شاکر بودم و همیشه سعی کردم لبخندي بر لب داشته باشم اما خنده بر لب می زنم تا کس نداند درد من، ورنه این دنیا که دیدیم خندیدن نداشت!
بسیاری از دوستانم غافل از این مطلب و با برداشت اشتباه از اين ظاهر نقاب زده و آراسته، به من و زندگی ام غبطه خورده و آرزو دارند شرایط ظاهری زندگی من را داشته باشند، اما حقيقت اين است كه من بیشتر به زندگی آنها غبطه مي خورم، به سادگی و آرامش خیالشان، به اینکه خیلی راحت و بی دغدغه و بدون تامل حرفهايشان را بیان می کنند و هیچ درنگ و ملاحظه اي نمی کنند. به اینکه صرفا و تنها از روی عقل تصمیم نمی گیرند و به احساساتشان بها میدهند. به اینکه راحت و از ته دل می خندند و به بسیاری دلایل دیگر که نوشتن آنها شاید در این مقال نگنجد و سبب اطاله مطلب مي شود.

اسم من ديگه كهنه شده تو قلبت
دارم بارم رو مي بندم كه برم از شهرت
مي خوام راحتت بذارم با شبهاي سردت
بيام شعرم رو بنويسم رو سنگ قبرت
برم و مرهم بذارم روي زهر حرفت
چشمات رو باروني كنم چون نديدم اشكت
شكلت رو نقاشي كرده بودم از رو عكست
اسمم رو خطاطي كرده بودم من رو دستت
رفتم تا حلاجي كني حرفات رو تو مغزت
قسم با تنهايي مي مونم ديگه بي دستت
گفتي كه جدايي بوده از بودنم سهمت
منم مي ذارم  ميرم تا برسي به حقت
خداحافظ ديگه بانوي شهر افسانه هام
شدم عاجز از جادوي تو توي ترانه هام
اسمتم خط زدم از آسمون ستاره هام
مثل من برگرد به خودت و ديگه تنهام بذار

 

تو بهم مي گفتي برو يواشكي
نيست ديگه بينمون رفاقتي
حالا من ميرم به يه شهر دور
جايي كه نباشم پيششون يه زور

 

برای دیدن متن کامل شعر، روی ادامه ی مطلب کلیک کنید.