سر كلاس ادبيات، معلم گفت :
فعل رفتن رو صرف كن.
گفتم :
رفتم ... رفتي ... رفت ...
ساكت مي شوم ، مي خندم ،
ولي خنده ام تلخ مي شود
معلم داد مي زند :
خوب بعد ؟ ادامه بده!
و من مي گويم :
رفت ... رفت ... رفت ...
رفت و دلم شكست ...
غم رو دلم نشست ...
رفت و شاديم مُرد ...
شور و نشاط رو از دلم برد ...
رفت ... رفت ... رفت ...
و من مي خندم و مي گويم :
خنده تلخ من از گريه غم انگيز تر است
كارم از گريه گذشته كه به آن مي خندم
+ نوشته شده در یکشنبه 8 بهمن1385ساعت 9:0 توسط AG |
بودنم را هیچ کس باور نداشت،
هیچ کس کاری به کار من نداشت،
بنویسید بعد مرگم روی سنگ،
با خطوطی نرم و زیبا و قشنگ،
او که خوابیده ست در این گور سرد،
بودنش را هیچ کس باور نکرد . . .
نوشته های پیشین آذر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386
اردیبهشت 1386
فروردین 1386
اسفند 1385
بهمن 1385
دی 1385
آذر 1385
آبان 1385
مهر 1385
شهریور 1385
مرداد 1385
تیر 1385
:: غبار پشت شیشه ::
:: شاپرک ::
:: دلتنگیهای عسل ::
:: فرنوش گوگولی ::
:: جان مریم ::
:: بانوی باران ::
:: دلتنگیهای مریم ::
:: قایق شیشه ای ::
:: نيمه پنهان ::
:: پرواز به سوي او - ساغر ::
:: دوستانه ::
:: اشك ماه ::
آمار بازدیدکنندگان
افراد آنلاين:
تعداد بازديدها:
