بیا شیعه بیا وقت عزا شد                             عزیز مصطفی خونین رها شد
زمین کربلا خون جامه پوشید                        نوای یا ابا از خیمه جوشید
هزاران تیغ پهلویش دریدند                           لبش تشنه، سرش از تن بریدند
جوانش را هزاران تکه کردند                        عزیزش را به خون آغشته کردند
بریدند دست عباسش دریغا                           به پیش چشم آن شاه شکیبا
گلوی اصغرش خونین چو لاله                       گل سبط علی بی سر فتاده

حرامی مردمان! این شاه عشق است                حسین بن علی رمز بهشت است

کدامین کیش مهمان را براند؟                        که خونش را همی واجب بداند؟
غم هجر عزیزان بر دلش بود                        ز هر زخمش روان خونین تنش بود
هوای روی مادر را به دل داشت                    نوازشهای پیغمبر را به سر داشت

لعین آن شمر بی دین بر سرش بود                 نهاده پای خود بر سینه اش بود

تمام کربلا ماتم گرفتند                                 حسینم یا حسین از سر گرفتند
فرات از جا به یکباره خروشید                      ز امواجش همی بر سر بکوبید